Ölmeden Öldüm [ küFrenses masaLı ]

Ben sadece hayakurancı bi küfrensestim
Gökkuşağından renkli hayallerimi demledim
Üstüne bir tutam hazan ekledim
Bir parça deli kahkahası attım
Yetmedi biraz gözyaşı damlattım


Doldurdum hepsini cadı kazanına
Helal olsun aşkta kazanana

Derken geçtim aynanın karşısına
Cevabını bildiğim soruyu sormam boşuna
Ayna dayanamadı ağzını açtı konuşmaya
Vurdum kırdım yetmedi saydım sövdüm

Bu arada bizim iksir kaynamış
Denedim tadı ağır
Bir düğüm gibi şimdi boğazımda

İksir etkisini göstermeye başladı
İçimdeki küçük kız gök yüzünü taşladı
Bu masal hepsinden başkaydı
İsyanım O'na değil aşkaydı

Uzaktan çoktu yanına koştum gittim yoktu
Anlamıyorum ki geç miyim ben erken mi
Benim dünyam bu gezegen mi

Aşk bir yıldız gibi sadece teğet geçti
Ruhum hep ihtiyar bedenimse gençti

Birden kalbim örümcek bağladı
Ay gökyüzüne oturup bana ağladı

Şimdi sırça köşküme saklandım
Geceleri akan yaşlarımda aklandım

Bu illet beni öldürmez korkmayın
O zaman nasıl yaşarsın diye sormayın
Arka bahçem dolu artık mayın
Güleceğim tekrar son çarşambasında çıkmaz ayın


Düşlerimi birine hediye ettim
Şimdi o da kayboldu onlarla
Kalbim üflediğim mum ateşi gibi titrerken
Dudaklarımdan dökülen cümlenin nesnesi O
Ve ben yara beremle seviyorum O'nu

Bulamayacak kimse panzehirimi
Ne zümrüdü anka kuşunun kanadında
Ne kaf dağının ardında
Ne de uyandırmak için öptükleri mühürlü dudağımda
Başkaları beklerken beyaz atlı prensini
Ben kaybettiğim kötü kahramanıma üzüleceğim ..